Haha, ze zijn dood. Regelrecht naar hel geschopt door mij. Ik nodigde die teef uit, zei dat ik haar niet meer wilde zien, waarop zij haar broer opbelde. Haar broer kwam gezellig langs, nietwetende dat ik een pistool in mijn kastje had liggen. Zo, hoeren, zei ik met mijn langgeoefende psycho-stem. Gaan jullie maar even op bed liggen. Ze maakten nog heel veel excuses, maar het mocht niet baten. Bam, bam! Precies zoals ik het scenario al honderd keer in mijn hoofd had geoefend. Allebei op slag dood. Ik ben lekker gaan zitten, trok een biertje open en heb even zitten genieten. Ik ben weer een vrij man.

 

Zo is het leven. Survival of the fittest en ik ben the fittest. Of ik een schuldgevoel heb? Natuurlijk niet. Het enige wat ik heb gedaan is die teringlijers vervroegd naar hel gestuurd, waar satan al dage op ze wachtte. Zo is het leven, als iets niet naar je zin is, moet je het vernietigen. Zo ben ik. Zo is een aardig groot deel van mijn leven. Ik kan weer wijven neuken bij het leven. Het is weer mij en niemand anders. Ik en de rest is van onbelang.

 

Ik zit  aan een tafeltje. Tegenover me staat één hysterische man en er zit een wat rustigere dikke man. Ze maken alle cliché’s over de politie waar. Je ziet dat ze diep ongelukkig zijn. Getraumatiseerd zijn door hun leven. Maar dat allemaal doen om de wereld te redden. Ik voel me daar een beetje treurig over, maar er is wel wat leuks aan deze mensen. Ze praten tegen mij. Jaren is er niet tegen mij gepraat, maar nu doen deze twee gestresste mannen dat. Ik wil tegen ze zeggen dat ze rustig naar huis kunnen gaan. Dat ik bereid ben het leed voor ze over te nemen. Maar ik houd mijn mond. Het lijkt wel of ik een verlangen had. Een verlangen naar mensen die tegen mij praten. Die met mij praten. Ze stellen zelfs een hele moeilijke vraag. Wie ben ik?

 

 

Wie ik ben? Ik ben iedereen. Ik ben wat iedereen zou willen zijn, maar wat niemand durft. Wat in hemelsnaam denken deze twee choleradragers nou weer? Een beetje tegen mijn schreeuwen. Ze moesten eens weten. Misschien zijn zij wel de volgende in mijn survival of the fittest-project. Of ik iemand vermoord heb. Ja natuurlijk, waarom niet? Maar dat hoeven zij niet te weten. Ik weet het en dat is belangrijk. Laat de hele wereld de tering krijgen. Laat mij gewoon wijven neuken en mensen vermoorden. De wereld wordt daar niet minder van hoor. Misschien zelfs mooier.

 

Ik houd stug vol dat ik niemand ben. Ze worden boos, schreeuwen, doen aardig, maar ik verander niet van antwoord. Ik wil niet onaardig tegen ze doen, maar wat kan ik dan. Dan zeg ik het: ‘waarom doen jullie zo gestresst? Waarom gaan jullie niet gewoon naar huis, naar vrouw en kinderen? Waarom genieten jullie niet van het leven? Ik neem jullie pijn wel mee naar mijn huis.’ De twee kijken elkaar aan en ik zie ze even verlichtend kijken. Dan hervinden ze zich weer en beginnen opnieuw met het boos worden, schreeuwen en aardig doen.

 

 

Ik word afgevoerd naar een gevangeniscel. Wat denken die teringlijers wel? Denken ze dat ze mij wat kunnen maken ofzo? Ze komen mij nog wel tegen. Er komt een man met een bord eten binnen. Ik sla hem voor zijn bek en gooi het eten tegen zijn kop aan. Gelijk het hele bewakingskorps erbij, ze durven wel, en een isoleercel enzo. Woedend ben ik. Ik haat iedereen. Laat iedereen maar komen. Ik sla ze allemaal dood.

 

Er komt een vriendelijk uitziende man voor mijn cel staan. Ik zie dat ik niet bij hem kan om hem een enorme dreun te verkopen. De man zegt: ‘hallo niemand, hoe is het?’ Woedend word ik. Niemand? Wat denk je wel dat je bent. Niemand. Krijg de tering. Kom binnen en ik maak je helemaal af. Godverdomme. Ik ren tegen de deur aan. Tien keer sla ik er met mijn hoofd tegenaan en val op de grond.

 

Hier zit ik dan in een isoleercel. Niemand om naar te kijken. Alleen ikzelf. Blijkbaar ben ik een beetje iemand. Er is in ieder geval een isoleercel voor mij vrijgehouden. Dan ben je toch wel degelijk iemand. Ik lig op de grond en er ligt een grote plas bloed om mij heen. Eindelijk komt er een vriendelijk uitziende man voor mijn deur staan. Ik analyseer hem als een goed mens. Iemand waarvan je het liefst vijf vaders hebt. Hij praat tegen mij.Voor het eerst vertel ik mijn hele verhaal. Waarom ik niemand ben. Wat ik denk, wat ik doe. Hij zegt:’Een soort Jezus dus?’ Dat ben ik met hem eens. Ik heb zin om hem te knuffelen. Ik heb zin om hem gelukkig te maken. Nooit was iemand zo lief voor mij. Ik houd van hem, zoals ik nog nooit van iemand gehouden heb. Eindelijk ben ik echt gelukkig.

 

 

Ik lig op de grond. Een plas bloed ligt om mij heen. Ze maken mij kapot. Straks blijkt nog dat ik niet the fittest ben. Ik word weer kwaad. Ik heb zin om een paar baby’s helemaal in elkaar te stompen en om een lekker wijf vies hard te neuken. Zo’n wijf dat alleen maar lief kan zijn en geen nee kan zeggen. Ineens komt er een man met een spuit binnen. Ik wil opstaan, hem duidelijk maken dat ik daar niet van gediend ben, maar ik kom niet overeind. Ik kan mijn lichaam niet bewegen. ‘Haldol’, zegt de man en hij zet de spuit in mijn arm. Veel snap ik er niet van, maar er komt een enorm vermoeden in mij op. -Ik denk dat niemand dood is.-

 

 

 

Er liggen een vrouw en een man in mijn bed. Dood. In alle twee zit een klein kogelgaatje. De man ziet er agressief uit. De vrouw is knap, maar ze is iemand die dat ook weet. Omdat ze allebei doodsangst uitstraalden, heb ik hun ogen dichtgedaan. Nu liggen ze daar vredig. Zo mooi. Nooit heb ik geweten dat dit is waar mijn leven omdraait. De dood. Dagenlang heb ik geslenterd over straat. Mensen geanalyseerd en bekeken. Jarenlang heb ik gedacht: wat missen deze mensen? Nu weet ik het. De waarheid is hard. Keihard. En ik ben te soft voor de waarheid. Ik houd van deze mensen, ik houd van het leven dat zij geleefd hebben. Ik houd van iedereen.

 

Ja, ik weet het ook niet. Ik kwam terug van één van mijn dagelijkse slentertochten. Ik zag een kale boze man voor een discotheek staan. Gekleed in zwarte kleren, zag ik dat hij dit nodig had. Macht, agressie en spanning. Ik wilde hem dolgraag bij een lieve moeder in de armen leggen. Dat had hij nodig, het droop er vanaf. Ik hoopte alles, maar ging naar huis, ongelukkig om andermans ongeluk. Ik kwam mijn huis binnen en wilde mij op het bed storten. Maar daar lagen deze twee. Ik voelde mij heerlijk niets bij deze gestorven mensen. Ze waren eindelijk ook niets geworden. Ze leven nu een leven dat ik geleefd heb zonder dat ik dood was.Blij, dat ik ook ooit zo zou sterven. Blij dat ik zou sterven zonder iets te zijn.

 

Ik ben tussen deze mensen in slaap gevallen. Ik voelde me zo ongelukkig dat ik gelukkig was. Morgen zien we wel. Morgen is deze mooie droom misschien wel afgelopen.

Ik heb echt zin om mensen uit te schelden, heel hard en heel zinloos. Helaas kwets je daar mensen mee. Ik wil mensen niet kwetsen. Waarom zou ik mensen willen kwetsen? Omdat ze mij negeren? Ze negeren mij alleen maar omdat ze geen raad weten met een persoon als ik. Omdat ik in een andere dimensie leef en ik alleen gezien kan worden door mensen die het derde oog openen. Maar ik heb gewoon zin om iets uit te schelden. Iets weerloos en irritants. Een vlinder bijvoorbeeld.

 

Vandaag zag ik een vlinder. Als een gemiddeld mens een vlinder ziet, denkt hij: oh, wat mooi. Een vlinder is niet mooi. Een vlinder is een dom achterlijk beest dat per toeval uit zijn cocon is gekrompen en een paar mooie kleuren kreeg. Ik heb stiften die mooiere kleuren produceren dan de kleuren van een vlinder. Waarom vind iedereen een vlinder mooi? Weet je wat ik mooi vind? Een mier. Een werkmier. Een mier werkt de hele dag voor een doel, waar hij zelf eigenlijk niets van weet. Zijn doel is overleven, een hoger doel is er niet. Werken, werken, werken en nog eens werken. Geen seks, geen afleiding, geen hobby´s, maar werken. Zich opofferen voor het hogere doel. Een doel dat vooral bestaat uit voorplanten. Niet de werkmier zelf plant zich voort, maar zijn koningin. Zijn koningin en een paar neukmieren planten zich voort en daarvoor werkt de mier zich kapot.

 

Zo zijn mensen niet. Opoffering is niet echt iets menselijks. Geen mens zal zich opofferen voor een koningin die wil voortplanten. Vlinders ook niet. Vlinders fladderen een beetje dom rond en denken: oh, wat zijn wij mooi.Mensen vinden dit mooi.  Je zou als het schoonheid kunnen dat mensen leven volgens eigen wil. Je zou het ook kunnen zien als egoïstisch. De aarde is wel leuker door al die egoïstische mensen. Niemand dient een hoger doel, er is zelfs geen doel. Maar leuk is het wel.

 

Op dit moment dat ik dit schrijf, vraag ik me af of ik een mens ben. Ben ik een mens? Of ben ik een werkmier. Een werkmier die al het verdriet van de aarde draagt. Een soort Jezus zonder doel. Ik wil geen Jezus zijn. Om dat duidelijk te hebben, heb ik gister in de kroeg met een vrouw gezoend. Genoeg om mijzelf de rest van mijn leven schuldig te voelen. Daarom blijf ik het ongeluk van de hele wereld zien en blijf ik het dragen. Ik ben een werkmier. Geen Jezus, maar een werkmier die zijn eigen geluk aan de kant schuift ten behoeve van de rest van de wereld.

 

 

Ik was gister in de kroeg. Beetje flirten met één of ander wijf, dat ik een beetje ken van die kroeg. Komt haar vriendje eraan. Nogal een jaloers typje. Of ik een klap voor mijn bek wilde. Ik dacht: Ik kan hem nu helemaal afmaken. Maar geweld lost alleen iets op als je agressief bent. Dat was ik niet. Dus ik besloot het anders aan te pakken. Ik vroeg aan dat wijf voor wie zij zo kiezen, voor mij of voor haar vriendje. Ze koos voor mij. Haar vriend liep weg. Ik ook. Ja, wat denkt die teef wel. Een beetje mijn geslacht voor lul zetten.

 

Even later kom ik dat vriendje in een andere kroeg tegen. Bleek het zo’n ‘Ik wil de wereld beter maken hippie’, te zijn. Wat een homo. Ik zeg zo dat de wereld echt niet beter wordt van flikkers als hij. Dat de wereld alleen maar beter wordt van een massabombardement, waardoor iedereen doodgaat, behalve ik en een honderdtal lekkere wijven. Hij maar zeiken over het milieu en honger en oorlog. Hier heb ik een vrij duidelijke mening over. Ten eerste het milieu. Waarom zouden wij zo aardig zijn tegen het milieu als het zorgt voor orkanen, overstromingen en vulkaanuitbarstingen. Het wordt verdomme wel eens tijd dat we dat teringmilieu terugpakken. Over honger in Afrika. Nou ik weet niet hoor, maar ik stel voor dat die lui gewoon eens gaan werken. Want als je werkt, heb je geld en als je geld hebt, heb je eten. Hebben zij door onze luxe geen eten? Nee, wij hebben luxe omdat zij het vertikken te werken en te eten. Honger in Nederland is wel het allerachterlijkste. Die vieze zwervers enzo. Oh, wat zijn ze zielig. Aan de drugs en alcohol. Daarom moeten wij ze helpen? Natuurlijk niet. Wie hebben een probleem, wij of zij? We kunnen die teringlijers het best allemaal afschieten. We hebben niets aan ze, ze zijn zelfs overlast. Als laatste oorlog. Mensen hebben oorlog nodig. Oorlog is leuk, oorlog is spannend. Onschuldige burgers? Hoe weet je dat zo zeker? Misschien is er wel een dorp gebombardeerd, waar de meeste verkrachters ter wereld wonen. Er woont in ieder geval vast een verkrachter, een dief, een corrupte ambtenaar en een zwerver. Wie praat er dan over onschuld? George W Bush is echt een man naar mijn hart. Hij vecht niet voor idealen of wat dan ook. Hij vecht voor geld. Dat verpakt hij dan in een rare boodschap over terrorisme enzo. Maar het is gewoon geld. Natuurlijk, wat wil een land? Welvaart ten koste van de rest van de wereld. De wereld is slecht, maar hier moet iedereen zijn eigen slaatje uit zien te slaan. Bush is daar best goed in geslaagd. Een groot man dus.

 

Leven is gewoon overleven. Dat is alles. Je kunt proberen het anders te maken doormiddel van liefde en idealen en geluk. Maar het is alleen symptoombestrijding. Sommige mensen overleven niet zo goed. Afrikanen en zwervers bijvoorbeeld. Grote winnaars zijn bijvoorbeeld Bush en ik.

 

Laatst waren er een paar jonge belletjestrekkers aan de deur. Ik kreeg ze te pakken en heb ze vijf uur in mijn kelder opgesloten. Zo maak ik mijn eigen geluk.

Gister heb ik een wijf in de kroeg opgepikt. Geile seks enzo. Raad eens? Dit was niet de eerste keer dat ze seks met mij had. Dat wist ik natuurlijk niet. Zij wel. Zij had zelfs een contactadvertentie geplaatst om mij te terug te vinden. Ha ha. Het moet niet gekker worden. Hebben we nu wat? Vroeg zij. Natuurlijk hebben we wat, zeg ik. Maar ja, wat is wat? Wat is wat mij betreft seks. Het lullige is dat ik nu weer een ander hotel moet zoeken, want anders vindt ze mij weer.

 

Liefde? Kom op zeg. Liefde is bedacht door de vrouw, omdat de vrouw over het algemeen jaloers is. Waar draait het nou om? Seks, Seks, Seks. Leuke dingen kan ik ook wel met mijn vrienden doen. Toch denk ik, na dit incident, dat ik maar eens bij moet houden wie ik al gehad heb. Ik dacht dat te doen door van elke vrouw een string te bewaren, of in ieder geval haar onderbroek. Maar ik herken vrouwen natuurlijk niet aan ondergoed. Mooiste onderbroek? Die enorme grote van die neger met die enorme kont. Daar ben ik trots op, die had ik nog niet.

 

Ach, vrouwen zijn gewoon gratis hoeren, meer niet. Kontjes, borsten, haar, allemaal zo geil als wat. Maar verder moeten vrouwen niet gaan. Huishouden doen is niet nodig als je in een hotel woont. Ja, wat dan? Wat moet je dan met een vrouw? Ik zie seks net als plassen, alleen iets geiler. Je moet het gewoon niet te lang ophouden.

 

Ik vind ook niet dat je het een one-night-stand moet noemen. Het houdt namelijk echt geen nacht stand. Na mijn orgasme val ik in slaap en de volgende ochtend doe ik alsof ik moet werken en jaag het wijf weg. Mag ik je nummer? Jawel, maar wel het verkeerde. Een contactadvertentie plaatsten. Ha ha. Belachelijk. Laat ons mannen gewoon met rust. Wij willen seks, jullie willen liefde. Nou een nacht bij mij slapen, meer liefde kan ik niet opbrengen.

 

Ik heb ook nog een baan. Ik werk bij een relatiebureau. Op die manier kom je er wel achter wat vrouwen willen. Maar ja, wat vrouwen willen, wil ik ook, alleen dan iets tijdelijker.

 

Is mijn leven oppervlakkig? Nee, helemaal niet. Ik zit bij een filosofeerclubje. Lekkere wijven daar. Beetje wat zweverigs roepen en alle wijven liggen klaar om te neuken. Ik heb besloten een boekje bij te houden, van welke vrouwen ik heb gehad. Het ziet er zo uit.

 

Laatste vijf:

 

Janine, die met die droge lippen.

Augustien, ha ha, wat een naam.

Naamloos, dat wijf dat gelijk over haar ex-vriend begon te zeiken.

Trudy, ongesteld, maar hield van oraal bevredigen.

Naamloos, dat wijf dat zo hard schreeuwde, dat ik de volgende dag nog steeds een piep in mijn oren hoorde.

 

Mijn grootste angst is dat ik straks alle vrouwen heb gehad in Nederland. Nou ja, dan verhuis ik wel naar Zweden, daar schijnen ook wel lekkere wijven te zitten.

 

Gister was ik jarig. Dat wist ik omdat mijn moeder aanbelde, een cadeautje naar binnen gooide en wegrende. Een beetje overdreven natuurlijk, maar verder dan ‘gefeliciteerd’ en ‘tot volgend jaar’, kwam ze niet. Zij heeft al jaren een schuldgevoel tegenover mij. Dit schuldgevoel is ontzettend groot. Zo groot, dat ze elk jaar haar ‘debiele’ zoon een cadeautje komt brengen. Dit jaar kreeg ik een boek genaamd: ‘Leven, dat doe je zo’. Ja, mijn moeder heeft humor.

 

Wat doet een mens op zijn verjaardag? Hetzelfde als elke dag, rondslenteren en naar mensen kijken. Weet je wat mij opvalt. Iedereen heeft het druk. Iedereen is ergens op weg naar toe. Naar de supermarkt, naar huis, naar werk, naar een afspraak, naar school. Niemand ziet er voldaan uit op de plek waar hij is. Iedereen moet maar weg, ergens anders naar toe. Het lijkt wel of mensen wegrennen voor het niets doen. Rennen, iets doen, werken, neuken. Weinig mensen zie je rustig op een bankje niets doen. Zelfs op zondag moet er gewandeld worden met de hond, of de vrouw moet uitgelaten worden. Iets doen, iets doen, iets doen. Ik ben zo blij dat ik zo weinig doe. Die heel opgejaagde uitdrukking in de ogen van mensen, het ziet er onplezierig uit.

 

Nederland bezit op dit moment 16.378.159 mensen. Ik denk dat de angst van deze mensen is dat 16.378.158 mensen zien dat ze niets aan het doen zijn. Dat is verboden in Nederland, niets doen. Wij mogen abortus en euthanasie plegen, maar niets doen is echt uit den boze. Het staat nog net niet in het wetboek van strafrecht, dat het verboden is niets te doen. Maar als de VVD in de toekomst weer aan de macht komt, zal ook dit er in staan.

 

Ik stond tegen en kerk en een zakenman kwam langs rennen. Zo één met een pak en een aktetas.Snel en nerveus kwam hij voorbij, zonder dat zijn uiterlijk een deuk opliep. Nooit rust, rennen, rennen en nog eens rennen. Dan ’s avonds thuis, eten, een politiek programma kijken, wijn drinken om te ontspannen, neuken met zijn vrouw, slapen en rennend wakker worden. Iets, omdat niets een val is waar niemand in mag trappen.

 

Gelukkig kan ik onbeperkt niets doen. Ik ben niets, dus ik mag gerust niets doen. Mensen die wel iets lijken te zijn moeten iets doen. Heerlijk, niets zijn. Eva at haar appel uit verveling. God heeft ons gestraft met het feit dat wij dag in dag iets moeten doen. Het enige wat je kunt doen om God te omzeilen is: niets zijn. De hele dag kiezen tussen: niets doen of een klein beetje iets doen omdat je daar zin in hebt.

 

Laatst speelde ik second-life. Ik hoopte dat mijn tweede leven anders zou zijn dan mijn eerste. Iedereen negeerde mijn second-life karakter. Ja, dat heb ik wel, zelfspot. Het is alleen jammer dat zelfspot het enige is wat ik kan hebben. Wie moet ik anders bespotten?

 

Het was een gewone ochtend. Een dinsdag of een woensdag. Zoals altijd stond ik op en zette ik koffie. Als ontbijt nam ik een flesje drinkontbijt met mijn scheutje wodka erin. Drank om het leed van de wereld draaglijk te houden. Wat zou ik vandaag gaan doen? Hetzelfde als gister, maandag of dinsdag, dan maar. Slenteren door de mooie stad waar ik woon. Gewoon slenteren, kijken naar mensen, groepsgedrag bestuderen, dat soort dingen. Ik slenterde door de stad, net als altijd. Ik slenterde, zag mensen zich raar gedragen, zag een man een bordeel binnen stappen en zag Marokkaantjes rondhangen zonder doel. Het was de dag dat ik bedacht om een keer heel hard te gaan schreeuwen in de hoop dat iemand mij zou opmerken. Ik bedacht mij dat ik dat helemaal niet wil. Niemand en niets zijn heeft heel veel voordelen. Ik kijk naar mensen, ik zie mensen, ik ken mensen, ik heb alleen geen seks met ze. Ik heb totaal geen behoefte aan seks. Ik vind het gewoon zielig voor meisjes. Mannen willen seks, vrouwen willen geborgenheid en dit is in conflict met elkaar. God heeft ons vreemd geschapen. Maar ondanks de mannelijke roep om seks, de naïviteit van vrouwen en de kortzichtigheid van alle mensen, houd ik van ze. Ze houden niet van mij, maar dat maakt niet uit.

 

Ik slenterde dus door de stad en rustte even uit op een bankje. Er kwam een meisje naast me zitten, niet bewust van het feit dat ik daar al zat. Het scheelde niet veel of ze kwam op schoot zitten. Daar kwam ik nog net onderuit. Ik herkende haar. Niet omdat ik haar ooit gezien had. Ik zag iets aan haar. Met haar geblondeerde haar, Armani-tasje, tommy hilfiger-polo, Gucci-broek en dure schoenen van een nog duurder merk, zag zij er niet gelukkig uit. Zij wilde zo graag niet niemand zijn, dat straalde ze uit als een zon die schijnt. Ze vocht hier zo hard tegen dat dit een geforceerde aanzien had. Ze was bang om mij te zijn. Angst komt voor uit nietwetendheid. Ze was mij maar weigerde het te zijn. Ik werd zo droevig van dit aanzicht, dat ik haar mee wilde nemen. Mee in de wereld die zo fijn is als je hem ontdekt hebt. Mee naar de wereld zonder verantwoordelijkheid, zonder jaren praten over niets, zonder de dwang iets te bereiken en met de enige verplichting jezelf in leven houden. Ik wilde haar gelukkig maken. Ik zette al mijn principes opzij en zei:’Zo erg is het niet’. Ze keek mij aan, schrok enorm en rende weg. Daar zat ik dan. Ik wilde iets goeds doen, iemand gelukkig maken.

 

Op deze wereld is geen plaats voor goede mensen zoals ik. Deze wereld verlangt van iedereen iemand te zijn. Iedereen is niemand, maar niemand wil dit geloven. De wereld is geschapen op basis van imperfectie. God zag dat het goed was. God, kijk dan alstublieft goed. Haal die joint uit u mond en creëer een nieuwe wereld. Dan heeft de wereld mij niet meer nodig en heb ik rust.